اسفناج و خواص شفا بخشِ آن

ابولفضل سلیمانیابولفضل سلیمانی
476 بازدید
خواص شفا بخش اسفناج

مشخصات ظاهری:

اسفناج گیاهی دو پایه یا گاهی کم و بیش یک پایه و معمولا بی کرک است.ساقه آن به ارتفاع تا ۵۰ سانتی متر، ساده یا منشعب، زرد تا سبز کم رنگ و برگ ها سبز تا مایل به زرد است و قاعده ای ها و پایین ساقه ای ها دمبرگ بلند دار می باشد. پهنک گیاه به طول تا ۱۲ سانتی متر، تخم مرغی تا سه گوشه – پیکانی، کامل یا با یک جفت لوب جانبی می باشد.

برگ های فوقانی گیاه اسفناج دمبرگ دار تا بدون دمبرگ، پهنک سه گوشه – پیکانی، تخم مرغی، سرنیزه ای و کامل اند. گل های اسفناج یک جنسی، در گیاهان یک پایه و برخی کم و بیش نر و ماده اند. گل های نر ۴ تا ۵ اندامی و لبه قطعات گلپوش تقریباً کامل است. بساک ها به طول حدود ۱ میلی متر و گل های ماده اغلب در گروه های حدود ۱۰ تایی بوده و در محور برگ های پایینی برگک های گل متفاوت ناپیوسته است.هر گل جدا از میوه باقی مانده و به طور جداگانه می ریزد.

اسفناج به عنوان سبزی به طور وسیع در نواحی معتدله و تقریبا گرم و مرطوب اروپا، آسیا و شمال امریکا کاشته می شود. گاهی به صورت بومی شده و فرار از کشت یافت می شود. به حالت خودروی دیده نشده است اما احتمالا اهلی شده در جنوب غرب آسیا می باشد. این گیاه به صورت کاشته شده در اغلب مناطق استان های خوزستان، اصفهان و تهران یافت می شود.

خواص و کاربردهای اسفناج:

تیره اسفناج یکی از تیره های بزرگ گیاهی ایران با قریب به ۴۱ جنس و ۱۷۰ گونه است که اغلب آن ها کم و بیش خشکی پسند بوده و در نواحی بیابانی ایران و روی تپه های شنی و باتلاق های شور و به ندرت در دشت ها و دامنه های کوهستانی می رویند. از گذشته دور مردم در ایران به منظور تهیه صابون از بعضی از گونه های آن بهره گرفته و در کارهای صنعتی و احیاناً بیشتر به منزله تهیه سوخت از آن ها استفاده می کرده اند، تعدادی از آن ها دارای برگ های کاملا رشد کرده و بعضی غده ای هستند.

باید اذعان کرد اگرچه وسعت و پراکندگی جغرافیایی جنس ها و گونه های موجود در این تیره گیاهی به سراسر ایران در نواحی شور با آب تحت الارض بالا گسترش دارد یا جنس هایی هم چون شور، سیاه شور، تاغ، اشنان، پتاسی، قلیا، آسمانی یا شپشو، سنبله نمکی و مارونگ که از وسعت و پراکندگی قابل توجهی برخوردارند ولیکن در ارتباط با کاربردهای دارویی آن ها اطلاعاتی در دست نمی باشد و بیشتر آن ها در فصول مناسب به مصرف تغذیه دام و تعدادی از آن ها نیز به مصرف سوخت مردم روستایی می رسند.

همچنین ببینید: رازک و خواص آن!

اسفناج خاصیت پایین آورنده قند خون دارد و به دلیل داشتن آهن و اسید فولیک برای درمان کم خونی مناسب است.این گیاه،غذایی مناسب و مغذی است و توصیه می شود افراد مسن از خوردن اسفناج  خودداری کنند زیرا فاقد قدرت آزاد کردن نیتریت است که ممکن است سبب مسمومیت شود.

گرم کردن مجدد غذای اسفناج دار تشکیل سم نمک نیتریت را تسریع می کند. اسفناج از نظر غذایی بر سایر سبزیجات ترجیح دارد زیرا تعداد در صد مواد ازته و هیدروکربنه آن زیاد است.

برای مبتلایان به کم خونی و کسانی که به علت حادثه خون زیادی از دست داده اند اثر مفید دارد. با مصرف اسفناج دفع مواد از روده بزرگ تسهیل می شود.

 

اسفناج اثر نیرو دهنده روی ترشحات معده، روده و لوزالمعده دارد و ترشحات صفرا را زیاد می کند و سبب تقویت حرکت دودی روده می شود و برای کمبود ویتامین های A،B،C،D مفید است و دارای مقادیری آهن، آهک، فسفر، منیزیم و پتاسیم است.

اسفناج ضد کم خونی، آنتی اکسیدان، ضد تب، ضد ویروس، ضد نفخ، ملین، ادرار آور، کاهش دهنده قند خون، محرک سیستم ایمنی بدن، مسهل و ضد کرم می باشد.مصرف آن برای دوره نقاهت، رفع کم خونی، بیماری های حاد، بیماری های مقاوم پوست، اسکوربوت و تقویت اعصاب توصیه می شود.

مصرف اسفناج پخته در طب عوام برای درمان سرفه های خشک، آسم، گرفتگی صدا، یبوست، قولنج های کبدی، روماتیسم، نقرس، کمی ترشحات شیر توصیه می شود.

 

اسفناج سبب تحریک روده ها و کار کردن شکم می شود و به این طریق مجاری دستگاه گوارش را پاک می کند.این گیاه در رفع یبوست و بواسیر بسیار مفید بوده و جوشانده برگ اسفناج در رفع اسهال مؤثر است.دم کرده تخم آن به میزان ۵ گرم در یک استکان آب ملینی مناسب است. پخته برگ اسفناج در روغن زیتون ضماد خوبی برای سوختگی و زخم سودا است.

اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

سبد خرید

سبد خرید شما خالی است.

ورود به سایت